نوع مقاله:  پژوهشی

نویسنده: سید حسین اشراق

نویسنده و پژوهشگر فلسفه

ORCID: 0009-0006-2459-4271

E- Mail: eshraq@nebras.eu

چکیده

در زمانِ ما دیگر نمی‌توان به غیرِ اندیشیدن به "دیگری" و بدونِ مهم انگاشتنِ او که متفاوت از ما می‌اندیشد، اندیشید و خود را تعریف نمود. وجودِ دیگری توجیه منطقی برای مطلق نبودنِ حقیقتی است که ما از درستی آن سخن می گوییم. "دیگری" باید همواره برای ما نشانۀ عدمِ انحصارِ حقیقت و توزیع مساوی صداها در افق مفهومی باشد. منطقی این است که تصوراتِ ما از خویشتن و دیگری را همواره در حالِ بهسازی و تکمیل شدن بیانگاریم و از داعیة "تمامیت " و "خود مرکز پنداری " فاصله بگیریم. امروزه همه از این نکته آگاهی یافته‌ ایم که فهم و دریافت و رفتار‌، چند طرفه است، برای سریان یافتن این دریافت در اندیشه و بینش ما، یک مانع وجود دارد: عادت به گمانه ها و شیوه‌ های تک ساختاری، اندیشیدن و عمل کردن به جزم های  زیستن در یک ساختارِ خاص. این مسئله چه بسا به عنوانِ حفظِ هویت، خود را موجه نشان دهد، اما افراط و تفریط در این رابطه غیرِ قابل توجیه تلقی می شود. افتادن در ورطة تحجرِ تک‌ محوری و عدمِ احترام به اصلِ تنوع، خطرِ ازدیاد سموم ارتباطی در میان جامعه را دامن می زند. در شرایطِ موجود که نیاز به تسامح ، گفتمانِ مطرح معاصر به شمار می رود و به عنوانِ خصوصیتِ عینی حیاتِ اجتماعی معاصر در آمده است، می باید همپذیری افق ‌ها و اندیشه‌ های متفاوت را جدی بگریم و تنقیح پیشداوری های مان را با توجه به اساسی بودنِ "بینامتنیت " در دورانِ کنونی به عنوانِ نقطة عزیمتِ ترویج حقیقتِ تواضعی در برابرِ ایقان یک سویه مهم به شمار آوریم

   واژه های کلیدی:  خود، دیگری، تنوع، دیالکتیک، دیالوگ، حقيقتِ چندآوا، سوژه زدايي

موضوعات: دیگری، چندآوایی حقیقت، تسامح، گفت‌وگو